دانشجویی

بچه که بودیم صحبت از جنگ های بزرگ بود. جنگ هایی که توش کلی کشته داشت.
در مورد جنگ تحمیلی خودمون، هر سال هفته ای رو اختصاص می دادن و از شهدا تشکر می کردن.
بیشتر از همه فیلم هایی که توش یه پادشاه به جایی دیگه حمله می کرد و خون و خونریزی رو می دیدم.(البته بعضیامون.)
اما حالا که کمی بزرگ تر شدیم، دیگه اون حرف های ساده رو باور نداریم. دیگه باورمون نمیشه یه کشور و پادشاهش، به جایی دیگه حمله کنه.
دیگه می بینیم که همه در کنار هم در یک کشور بزرگ، به اسم زمین زندگی می کنیم. اراده می کنیم اونور دنیا رو میبینیم و با هر کسی و هر جایی بخوایم حرف می زنیم.
سوال پیش میاد آیا ما با بزرگ شدن، بهتر شدیم؟
طمعمون به مال دیگری کمتر شده؟
پس اگر جواب بله هست، این یکی دو حرکت جنگی این اواخر چیه؟ افغانستان و عراق...
تهدید به حمله ی هسته ای کره و ایران...
پس هنوز طمعی هست. اما چرا جنگی نمیشه؟
اینهمه فیلم می سازن برای ما تا ما حوصلمون سر نره. این همه وسایل تفریحی می سازن. پس تهدیدشون دیگه چیه؟
مگه خیر و صلاح، و گذران وقت ما رو نمی خوان؟