پینوکیو سلام این نامه را برای تو مینویسم وچون آدرست را ندارم توی وبلاگ میگذارم شاید بخوانی

کجایی تو پینوکیوشنیده ام جدی جدی آدم شده ای و رفته ای به دنیای آدمها.میدانستم. از همان اول که آرزو داشتی پسر واقعی بشوی میدانستم آدمها همه همین طوریند دیگر. تو دنیایشان نه از فرشته مهربان خبری هست نه از شهر بازی بچه ها نه از مهربانی پدر ژپتو نه از درخت پول و نه از باقی تخیلات .آنجا حتی گربه نره وروباه مکار هم پیدا نمیشود .توی دنیای آدمها هرچه قدر هم حقه باز و دغل باشی باز هم میتوانی خودت را آدم جا بزنی و هر چقدر هم دروغ  بگویی دماغت دراز نمیشود . آخه تو رفته ای دنیای آدمها چه کار؟؟!با آن ساده دلی ات چطور میخواهی در دنیای آدمها دوام بیاوری پینوکیو؟!تو که خودت دیدی توی همان کارتون آدمها جه بلایی سرت آوردند یک بار تبدیلت کردند به الاغ یک مدت عروسک خیمه شب بازی ات کردند یکبار هم نزدیک بود بیاندازنت توی آتش.حالا چه قدر اصرار داشتی خودت هم تبدیل به آدم بشی نمیدانم. میماندی توی کارتون شیطنتت را میکردی!چرا نماندی؟ چرا رفتی؟فکر نکردی ما بدون توو باقی کودکیمان مثل خودت آدم میشویم و غرق دنیای بزرگا؟!

پینوکیو من از دنیای آدمها خسته شدم منتظر توام  تا باز بیایی وتوی تلویزیون ببینمت ...برگرد پینوکیو...برگرد.