سختیِ فراق
سختیِ فراق*
وقتـی می خـوان از تــو دورم کنـن انـگار می خـوان زنـده به گـورم کنـن
کوچـه ها انـگاری که جـون گرفـتـن بـرای رفـتـنــت زبــون گـرفـتــن
خـونــه دیـگــه رنــگ صفا نـداره خیـابـونـا بــوی آشــنا نــداره
روی پرده ها گـرد دوریـت نـشستـه بغـض جداییـت رو صورت شکسته
می گـن ما یار قدیمـیت بـودیــم دوستــای سـاده و صـمـیـمیت بودیم
یادتـه وقتــی مـشکلـی داشتـیـم سـر روی سـیـنـه های تو می ذاشتیم
با دستـات اشـکامونو پاک می کـردی تو سینـه ات غـم ها رو خاک می کردی
حـالا که دیـگه از غم ها جدا شـدیـم دیـگه از دسـت شـاه ظالـم رها شدیم
ما رو تنـها گذاشـتــی و رفـتــی با ایـن غمـها اینـجـا گذاشتی و رفتی
تـو شـادی و تو غـم کـنارمون بودی تنـها نـبـودیــم تــو یـارمـون بودی
تــو سینمـون جـات می دیم به خدا دوسـت داشتـیـم اندازه ی یـه دنـیــا
دونه دونه چین های پیشونیتُ شمردم شکسـتـی و دیـد موغصه خـوردم
تو یار هـر روزمـون بـودی امـــام دوسـت و دلســوزمون بـودی امـــام
قلــب کوچیـک مــن غـمـیـنــه می گــه کــه رسـم روزگار هـمـیـنه
خـوبا می رن و مارو تنـها مـی ذارن ما رو با هــزار تا غــم جـا مـی ذارن
یادمــه اون روزایـی که بـه ایـرون گل کـرده بـود حـرف تـو رو لباشــون
رفـیــق مهـربــون مــردم بـودی هـمـدم و هـمزبـون مــردم بــودی
مـحـبـت عاشـقـات پیرهنـت بـود لباســی از مـهر و وفا تـنـت بــود
مــی بـودُ عشــق بودُ تـرانه ها بود بـرای دیـدنــت بـهـانه ها بــود
امـا حـالا تنــها ما هـسـتـیـم آقا می شـه که گاهی چشاتُ بدوزی به ما
جونــای ما نـوازشــاتُ می خــوان مـهـربونــی هـاتُ و صفاتُ می خوان
صبـح به عشــق کی پـرواز کـنــن از قـلـب کی عشـق تـمنــا کـنــن
با خـودم می گفتـم که تو مـهـربونی تو لا اقـل کـنـار ما می مـونــی
خــدای مـن خــدای من چه خستم دیـدی چه جـوری از دوریـت شـکستـم
اما بـرام خـاکـشــم پـنـاهــه بـرای کــم کـردن غـــم یه راهــه
مــن تـوی این خـاک جـوونه بـستم مــن تـوی این خــاک به ثمـر نشستم
ای خـمینـی ای هـمـه تار و پـودم ای که سـرشـتــه در تـوشــد وجودم
چـه جــور غـم دوریـتُ باور کـنــم بی تـو غـریـبـونـه چـه جـور ســر کنم
نه تـاب دوریـتُ دارم نه دل گـذشـتن بــگو چـه سـازم مـن و ایـن دل مــن
این وب ازان گروهی از دانشجویان ریاضی دانشگاه شاهد تهران می باشد که هیچ هدف سیاسی را دنبال نمی کند.